Je winkelmandje

Uw winkelmandje is leeg

Meer voor jou

Hvordan bliver din nye "normal"? - Puslespilsbutikken i ❤️ af Helsingør

Hoe wordt je nieuwe "normaal"?

COVID heeft diepe sporen nagelaten in ons dagelijks leven. Wat neem je mee in je nieuwe 'normale' dagelijks leven?

- Wat zijn je plannen voor dit weekend? De caissière vroeg me beleefd, toen ik in de rij stond bij Irma. Niet om nieuwsgierig te zijn; gewoon om even wat te kletsen. Ik staarde een moment naar haar zonder te reageren, helemaal niet voorbereid op small talk met een vreemde. Het was zo lang geleden dat ik met een vreemde had gekletst, dat ik er even over moest nadenken.

- Niet veel - misschien een rondje wandelen om Kronborg, antwoordde ik. Maar toen dacht ik: o nee, heb ik te veel gedeeld? Is dat te persoonlijk? Of probeerde de caissière gewoon iets heel normaals te creëren, namelijk small talk, na een lange lockdown?

Het voelde alsof ik de meest basale vaardigheden was vergeten om met andere mensen om te gaan na de afgelopen 15 maanden, ook al ben ik altijd een beetje een kletskous geweest. Dat ongemak van dat moment bleef me dagenlang bij, want ik was verrast. In een wereld die blijkbaar op weg is naar een "nieuwe normaliteit" - zou ik daar ook aan kunnen wennen?

Niets wat ik het afgelopen jaar heb meegemaakt, is normaal

Maar dan weer, hoe groot is "normaal" eigenlijk? Niets wat ik het afgelopen jaar heb meegemaakt, is normaal, en ik ken niet één mens wiens leven niet op de een of andere manier is beïnvloed door COVID. De pandemie is nu een deel van wie ik ben, vol bezorgdheid om mijn dierbaren, onzekerheid over de toekomst en angst om terug te keren naar de samenleving.

Ik denk niet dat ik de enige ben. Therapeuten en artsen spreken over het collectieve trauma van sociale isolatie in contrast met onze behoefte als sociale wezens. Ik heb de vrijheidsbeneming en eenzaamheid bestreden door meer liefde en aandacht te schenken aan mijn kinderen. Ik heb extra moeite gedaan om contact te houden met familie, vanaf de vroege quarantainedagen, toen we elkaar niet zagen maar elkaar op Zoom ontmoetten voor lunch en vrijdagmiddagborrel, tot nu toe een nieuwe traditie te hebben gekregen met samen eten op geselecteerde doordeweekse dagen. Niets chers. Gewoon een goede maaltijd samen en elkaar bezoeken. Ik heb geprobeerd het sociale gat op te vullen door naar mensen te kijken wanneer ik wandelde. Zonder te dichtbij te komen, zonder met ze te praten. Best vreemd.

Bovendien, nu alles buiten onze controle is geweest - samen met een massief trauma - klinkt het verhaal van "normaal" verleidelijk. Terugkeren naar de pre-pandemische dagen is bekend en troostend: dat is immers het enige wat we ooit hebben gekend. Het is veilig, vertrouwd en betrouwbaar. Maar hoe was dat nu precies?

"Wat we nodig hadden om te overleven, was elkaar, en dat we samenwerkten."

Maar zelfs vóór COVID leek "normaal" toch de juiste weg? Ik ben er niet helemaal van overtuigd.

De pandemie bracht grote scheuren aan het licht in onze individualistische samenleving. In de vroege weken, toen we probeerden het zelf te redden, werd duidelijk dat onze gezamenlijke overleving meer zou vereisen dan het leiderschap van één persoon of de deelname van één stad. Wat we nodig hadden om te overleven, was dat we allemaal samenwerkten.

Dagen die ooit gevuld waren met dagelijkse small talk en het ontmoeten van veel verschillende mensen, zijn nu veranderd in het draaien om onze belangrijkste en dichtstbijzijnde relaties. In voorgaande jaren werd een hoog activiteitsniveau en veeleisende banen verheerlijkt - maar nu zijn we gedwongen om nabijheid, rust en kalmte ernaast te balanceren.

Daarom kunnen we niet terug naar het normale – en daarom is de "nieuwe" normaliteit belangrijk. In plaats van de klok terug te zetten en terug te gaan naar ons vorige leven in 2020, moeten we ons een andere toekomst na COVID voorstellen.

Misschien is dit onze kans om te herschrijven wat "normaal" moet zijn, ook al voelt het nieuw en beangstigend aan? De nieuwe normaliteit kan een zogenaamde safe space zijn: een veilige ruimte met plaats voor al die gevoelens - frustratie, angst en verdriet - die we onlangs hebben meegemaakt. Het kan een plek zijn waar we genezen worden, waar we onszelf moeten herinneren dat er niet één persoon is die niet is beïnvloed. Dus of we nu langer in de COVID-toestand willen blijven of zin hebben om het dagelijks leven te veranderen, dan is dat toch oké?

De nieuwe normaliteit ruilt misschien drukte en chaos om voor rust en geduld, tijd voor contemplatie en dankbaarheid voor iets zo eenvoudigs als frisse lucht. Het nieuwe is de tijd voor een extra lange knuffel met een ouder. Genieten van elke hap eten in een restaurant of elke kilometer gereden op een autorit, wat slechts enkele maanden geleden nog ondenkbaar zou zijn geweest. Onthouden dat er hoop vooruit is.

We moeten ons ervan gewennend maken dat de nieuwe normaliteit een dagelijkse of misschien slechts een uurlijkse ervaring is. Eén die traagheid omarmt in de dagen dat we ons aan nieuwe routines wennen in plaats van met een sprong terug te gaan naar de oude, misschien slechte gewoontes. Waar we kijken naar wat het waard is om te behouden van de COVID-lockdown of nieuw te creëren, zoals elkaar meer helpen of de thuiswerkplek permanenter maken. Waar zelfs de meest sociale van ons kunnen opstaan, fundamenteel anders, maar moedig het oude afwijzen en naar nieuwe horizonten kijken.

Het herstel is diep persoonlijk

We hebben een collectief trauma meegemaakt, en het herstel zal diep persoonlijk zijn. Laten we de verwachting loslaten om terug te keren naar "normaal" en elkaar in plaats daarvan verzorgen en langzaam en rustig in ons eigen tempo bewegen. Het is immers de enige juiste manier waarop we zullen genezen.

Wanneer ik denk aan het antwoord van de caissière op mijn weekendplannen - een zacht gelach omdat we met velen rond Kronborg liepen, ieder voor zich - ben ik dankbaar voor haar vraag. Ik was waarschijnlijk een van de velen met wie ze die dag kletste, en ik ben dankbaar dat ze dat deed, ook al was ik er niet op voorbereid. Ze is slechts een voorbeeld van hoe ik weer aan de slag zal gaan.

Zal ik dan teruggaan naar "normaal"? Misschien niet, maar ik ben ook niet zeker of dat is wat ik zou hebben gedaan als ik de mogelijkheid had gehad. Maar zal ik me voortbewegen naar een nieuwe "normaliteit"? Ja, absoluut.

Hoe ziet jouw nieuwe normale dagelijks leven eruit? Wat neem je mee van de lockdowns dat je in je nieuwe dagelijks leven zult gebruiken?

Vorige post
Volgende post

Schrijf een reactie